هنر اقیانوسیه

این اصطلاح را به طور کلی در مورد هنر بَدوی * ساکنان جزایر جنوب اقیانوس کبیر به کار می‌بردند. در این جزایر بیشمار، سه منطقه عمده را می‌توان متمایز کرد: مِلانِزی (گینه‌نو و جزایر اطراف)، میکرونِزی (جزایر واقع در شمال مِلانِزی)، و پُلینِزی (مثلث میان جزیره‌‌های هاوایی، زلاندنو، و ایستِرآیلند).

دستآفریده‌های بومیان اقیانوسیه مشتمل‌اند بر پیکره نیاکان، آرایه برای دماغه قایق، سپر و گرز تشریفاتی، صورتک، جمجه آرایش‌یافته، کرسی چوبین، و سایر اشیائی که در آیین‌ها کاربُرد دارند.

در ساخت اشیای هنری، علاوه بر چوب و سنگ، موادی چون صدف، حصیر، پر، نی، ریشه درخت، خیزران، و بافته‌هایی از پوست درخت به کار برده می‌شود، و از این رو بخشی از هنر اقیانوسی آثاری ماندنی نیستند. وجه تمایز ظاهری آن با هنر آفریقایی *اختلاط مواد و مصالح مختلف است. بومیان این نواحی، گاه شیء ساخته شده را با رنگیزه‌های درخشان رنگ می‌‌کنند و بر سطح آن نقش چهره و پیکر انسان می‌اندازند.

تأثیرات متقابل این قبایل هنوز روشن نیست. شیوه‌ی هنری هر یک از آن‌ها تنوع بسیار دارد، اگر چه گروه‌های مختلف از نقشمایه­های همانند ­بهره­ می‌گیرند. مشهورترین­ نمونه‌های­ هنر اقیانوسی­ عبارت‌اند ­از: پیکر­های سنگی عظیم نیاکان در (ایستِرآیلند)، طرح‌های­ حلقوی­ در کنده‌کاری‌های­ چوبین (قبیله مائوری در زلاندنو)، و طبل‌ها، صورتک‌ها، کرسی‌ها، و سپر­های کنده‌کاری شده (ناحیه رود سِپیک در ساحل شمالی گینه نو).

منبع: دانش‌نامه هنر، رویین پاکباز

نظر شما چیست؟ :
هشتگ ها :
مشاوره رایگان کنکور هنر